Zaburzenia snu należą do najczęstszych i najbardziej uporczywych objawów zespołu stresu pourazowego (PTSD), a ich konsekwencje wykraczają daleko poza sferę psychiczną. Coraz więcej badań wskazuje, że bezsenność, koszmary senne i fragmentacja snu mogą wpływać na regulację apetytu, sprzyjając jedzeniu emocjonalnemu oraz wyborowi żywności wysokokalorycznej i wysokoprzetworzonej. Sen może więc stanowić kluczowe ogniwo łączące PTSD z otyłością, zaburzeniami metabolicznymi i niekorzystnymi nawykami żywieniowymi.

Trauma rozwojowa (ACEs) istotnie wpływa na wzorce żywieniowe w dorosłości, kształtując sposób regulacji emocji i apetytu. W psychodietetyce oznacza to konieczność wyjścia poza klasyczne zalecenia i uwzględnienia mechanizmów stresu oraz doświadczeń pacjenta. Podejście trauma-informed pozwala lepiej dopasować interwencję i zwiększyć jej skuteczność.

Niebieskie strefy to miejsca, gdzie ludzie żyją najdłużej i najzdrowiej na świecie. Ich sekret tkwi nie tylko w diecie, lecz także w relacjach, aktywności i poczuciu sensu życia. Psychodietetyczne spojrzenie na Blue Zones pokazuje, jak łączenie tych elementów sprzyja długowieczności.

Pokarm jest niezbędny człowiekowi do przeżycia. Pojawiły się sugestie, że spożycie pewnych pokarmów może być związane z zachowaniami przypominającymi uzależnienie od substancji psychoaktywnych lub alkoholu. Tłumaczy się to wpływem zarówno pokarmów, jak i substancji psychoaktywnych na układ nagrody w ośrodkowym układzie nerwowym oraz występowaniem podobnych objawów, tj. brakiem kontroli i nadmiernym skupianiu się na spożyciu określonego pokarmu.

Nadmierne zaabsorbowanie masą lub kształtem ciała, częste, nawracające epizody objadania się, powtarzające się niewłaściwe zachowania kompensacyjne…
…ten obraz stanowi coraz większy, współczesny problem społeczny, stając się znakiem naszych czasów.

Żyjemy w kulturze owładniętej obsesją na punkcie idealnego ciała. Niezadowolenie z wyglądu jest jedną z głównych, obok problemów zdrowotnych, przyczyn zgłaszania się pacjentów do gabinetu dietetyka. Wiele osób zmagających się z nadmierną masą ciała sądzi, że tylko dzięki samokrytyce może dokonać trwałych zmian i wreszcie polubić swoje ciało.

Uważne jedzenie pozwala w pełni smakować, wąchać, patrzeć, cieszyć się posiłkiem. Uświadamia, że na jedzenie oraz na myśli o jedzeniu mamy taki sam wpływ jak na inne aspekty naszego życia. Czy uważne jedzenie może być zatem wsparciem w redukcji jedzenia emocjonalnego oraz wspomóc walkę z objadaniem się? Czy jest to tylko kolejna moda, czy może jednak pomóc w zmianie zachowań żywieniowych? Czym jest mindful eating?