Zaburzenia snu należą do najczęstszych i najbardziej uporczywych objawów zespołu stresu pourazowego (PTSD), a ich konsekwencje wykraczają daleko poza sferę psychiczną. Coraz więcej badań wskazuje, że bezsenność, koszmary senne i fragmentacja snu mogą wpływać na regulację apetytu, sprzyjając jedzeniu emocjonalnemu oraz wyborowi żywności wysokokalorycznej i wysokoprzetworzonej. Sen może więc stanowić kluczowe ogniwo łączące PTSD z otyłością, zaburzeniami metabolicznymi i niekorzystnymi nawykami żywieniowymi.

Trauma rozwojowa (ACEs) istotnie wpływa na wzorce żywieniowe w dorosłości, kształtując sposób regulacji emocji i apetytu. W psychodietetyce oznacza to konieczność wyjścia poza klasyczne zalecenia i uwzględnienia mechanizmów stresu oraz doświadczeń pacjenta. Podejście trauma-informed pozwala lepiej dopasować interwencję i zwiększyć jej skuteczność.

Niebieskie strefy to miejsca, gdzie ludzie żyją najdłużej i najzdrowiej na świecie. Ich sekret tkwi nie tylko w diecie, lecz także w relacjach, aktywności i poczuciu sensu życia. Psychodietetyczne spojrzenie na Blue Zones pokazuje, jak łączenie tych elementów sprzyja długowieczności.

Zaburzenia lękowe dotykają milionów ludzi na całym świecie, znacząco obniżając jakość życia i codzienne funkcjonowanie. Chociaż podstawą ich leczenia pozostaje farmakoterapia i psychoterapia, coraz więcej badań wskazuje, że styl życia – w tym sposób odżywiania – może istotnie wpływać na nasilenie objawów i skuteczność terapii.

Lipedema* to przewlekła choroba tkanki tłuszczowej, często mylona z otyłością. Dotyka głównie kobiet i nie reaguje na tradycyjne diety. Dla dietetyków to ważne wyzwanie – właściwe rozpoznanie i podejście mogą znacząco poprawić jakość życia pacjentek.

* W piśmiennictwie, zarówno polskim, jak i zagranicznym, funkcjonuje wiele określeń tego schorzenia. Spotykane określenia to m.in.: lipodemia, lipoedema, lipedema, obrzęk tłuszczowy, zespół bolesnego tłuszczu, zespół tłuszczowych nóg, choroba tłuszczowa kobiet, pseudolymphoedema.

Chirurgia bariatryczna, choć skuteczna, to dopiero początek złożonego procesu terapeutycznego. O jego powodzeniu w dużej mierze decyduje jakość opieki żywieniowej oraz wsparcie interdyscyplinarne w okresie pooperacyjnym.