Kamica nerkowa to choroba o wysokim ryzyku nawrotów, w której współczesne podejście terapeutyczne przesuwa akcent z leczenia zabiegowego na spersonalizowaną profilaktykę żywieniową. Najnowsze wytyczne podkreślają kluczową rolę diety w modulowaniu składu moczu, stresu oksydacyjnego oraz procesów krystalizacji. Odpowiednio dobrana interwencja dietetyczna, oparta na diagnostyce metabolicznej, staje się dziś fundamentem skutecznej prewencji wtórnej i długoterminowej ochrony funkcji nerek.

Reumatoidalne zapalenie stawów to nie tylko wyzwanie terapeutyczne, lecz także obszar, w którym styl życia – zwłaszcza dieta – może realnie wspierać proces leczenia. Coraz więcej dowodów naukowych wskazuje, że odpowiednio zaplanowane diety roślinne, wsparte celowaną suplementacją, mogą łagodzić stan zapalny i poprawiać jakość życia pacjentów.

Nietrzymanie stolca to problem o złożonej etiologii, który może wynikać zarówno z uszkodzeń anatomicznych i neurologicznych, jak i z zaburzeń czynnościowych jelit. Coraz większą rolę w jego leczeniu przypisuje się metodom zachowawczym, w tym odpowiedniej dietoterapii, modyfikacji podaży błonnika pokarmowego oraz zmianie stylu życia. Właściwy dobór składników diety – zwłaszcza błonnika rozpuszczalnego, produktów o niskiej zawartości FODMAP oraz wybranych owoców – może istotnie zmniejszać nasilenie objawów i poprawiać komfort życia pacjentów.

Celiakia to choroba autoimmunologiczna wywołana nieprawidłową reakcją organizmu na gluten, mogąca ujawnić się w każdym wieku. Objawia się zarówno klasycznymi dolegliwościami jelitowymi, jak i powikłaniami pozajelitowymi, w tym niedoborami mikroelementów, osteoporozą czy zaburzeniami neurologicznymi. Wczesne rozpoznanie i ścisłe stosowanie diety bezglutenowej są kluczowe dla ograniczenia długofalowych konsekwencji zdrowotnych i wyrównania niedoborów żywieniowych.

Nieswoiste choroby zapalne jelit (IBD), takie jak choroba Leśniowskiego-Crohna i wrzodziejące zapalenie jelita grubego, to przewlekłe schorzenia o złożonej etiologii, w których kluczową rolę odgrywa zaburzona odpowiedź immunologiczna i mikrobiota jelitowa. Coraz większe znaczenie w terapii przypisuje się nie tylko farmakoterapii, ale także żywieniu i celowanej suplementacji wspierającej remisję oraz ograniczającej stan zapalny

Selen jest mikroelementem niezbędnym do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Wchodzi w skład licznych selenoprotein pełniących istotną rolę w ochronie antyoksydacyjnej, regulacji metabolizmu hormonów tarczycy oraz modulowaniu odpowiedzi immunologicznej1. W ostatnich latach coraz więcej badań wskazuje, że pierwiastek ten może również wpływać na gospodarkę węglowodanową. Wyniki badań sugerują jednak, że zależność między podażą selenu a metabolizmem glukozy nie jest jednoznaczna. Odpowiednie spożycie może wspierać mechanizmy ochronne komórek β trzustki, natomiast nadmierna podaż może sprzyjać rozwojowi insulinooporności. Celem artykułu jest przegląd aktualnych badań dotyczących wpływu selenu na metabolizm glukozy oraz ocena zasadności suplementacji tego pierwiastka w kontekście profilaktyki zaburzeń metabolicznych2,3.

Zakażenie Helicobacter pylori dotyczy ponad połowy populacji świata i jest jednym z kluczowych czynników rozwoju raka żołądka. Choć standardem leczenia pozostaje antybiotykoterapia wsparta inhibitorami pompy protonowej, narastająca antybiotykooporność i częste niepowodzenia eradykacji skłaniają do poszukiwania terapii wspomagających. Coraz większe zainteresowanie budzi Nigella sativa (czarnuszka siewna) – roślina o udokumentowanych właściwościach przeciwbakteryjnych i przeciwzapalnych.

W endokrynologii wyróżnia się dwie najważniejsze jednostki chorobowe związane z zaburzeniami wydzielania kortyzolu – chorobę Addisona i zespół Cushinga. Jednak badania pokazują, że zaburzenia wydzielania kortyzolu mogą również współistnieć z takimi chorobami, jak: otyłość, zespół metaboliczny, cukrzyca typu 2, zaburzenia depresyjne czy choroby z autoagresji.