Posłuchaj wersji audio artykułu
Intensywnie fioletowe latte, desery i wypieki z ube w krótkim czasie stały się jednym z najbardziej rozpoznawalnych trendów żywieniowych. Za ich charakterystyczną barwą kryje się jednak coś więcej niż estetyka – ube, czyli fioletowy pochrzyn (Dioscorea alata L.), jest źródłem antocyjanów i innych związków bioaktywnych, które budzą rosnące zainteresowanie naukowców.
Intensywnie fioletowe latte, lody, kremy, mochi czy wypieki z ube w ostatnim czasie stały się jednym z najbardziej rozpoznawalnych trendów żywnościowych. Charakterystyczna barwa sprawiła, że ube bardzo szybko trafiło do mediów społecznościowych, gdzie zaczęto przedstawiać je jako kolejne „superfood”. Rosnąca popularność tego surowca wpisuje się w szerszy trend tzw. estetycznych superfoods, w których kolor produktu staje się komunikatem marketingowym sugerującym wysoką zawartość związków bioaktywnych.
Ube (Dioscorea alata L.), określane również jako purple yam, jest gatunkiem pochrzynu szeroko wykorzystywanym w kuchni filipińskiej i innych krajach Azji Południowo-Wschodniej. W ostatnich latach zainteresowanie tym surowcem zaczęło wykraczać poza gastronomię i objęło również nauki o żywności, fitochemię oraz dietetykę funkcjonalną. Największą uwagę badaczy przyciąga obecność antocyjanów odpowiadających za intensywnie fioletową barwę bulw oraz potencjalne właściwości antyoksydacyjne ekstraktów1,7.
Warto jednak podkreślić, że obecna popularność ube znacznie wyprzedza poziom dowodów klinicznych. Ube jest dziś dużo lepiej przebadane pod względem chemii fitozwiązków niż rzeczywistego wpływu na zdrowie człowieka.
Intensywnie fioletowe latte, desery i wypieki z ube w krótkim czasie stały się jednym z najbardziej rozpoznawalnych trendów żywieniowych. Za ich charakterystyczną barwą kryje się jednak coś więcej niż estetyka – ube, czyli fioletowy pochrzyn (Dioscorea alata L.), jest źródłem antocyjanów i innych związków bioaktywnych, które budzą rosnące zainteresowanie naukowców.
Pełna treść artykułu, wraz z załącznikami do pobrania, dostępna jest dla prenumeratorów czasopisma, po zalogowaniu się.
Niepłodność, PCOS, przedwczesne wygasanie czynności jajników czy menopauza to nie tylko wyzwania związane z układem rozrodczym. Zaburzenia hormonalne wpływają również na metabolizm, masę ciała, zdrowie kości i ryzyko chorób sercowo-naczyniowych. Dietetyk coraz częściej jest pierwszym specjalistą, który może dostrzec niepokojące objawy i skierować pacjentkę na odpowiednią diagnostykę.
Nadciśnienie tętnicze pozostaje jednym z najważniejszych modyfikowalnych czynników ryzyka chorób sercowo-naczyniowych, jednak jego dietetyczne uwarunkowania wykraczają daleko poza spożycie soli. Najnowsze badania wskazują, że istotną rolę odgrywają również jakość spożywanych węglowodanów, stężenie kwasu moczowego, insulinooporność oraz skład mikrobioty jelitowej, wpływając na regulację ciśnienia tętniczego różnymi mechanizmami. Lepsze zrozumienie tych zależności pozwala spojrzeć na dietoterapię nadciśnienia szerzej i precyzyjniej dopasować zalecenia do potrzeb pacjenta.
Coraz więcej badań wskazuje, że doświadczenia traumatyczne wpływają nie tylko na zdrowie psychiczne, lecz także na sposób odżywiania, regulację apetytu i relację z jedzeniem. Jedzenie może pełnić funkcję radzenia sobie z napięciem i stresem, a trudności we wdrażaniu zaleceń żywieniowych często mają podłoże głębsze niż brak motywacji czy dyscypliny. Dlatego we współczesnym poradnictwie żywieniowym coraz większe znaczenie zyskuje podejście uwzględniające traumę, które pozwala prowadzić pacjenta w sposób bezpieczny, empatyczny i lepiej dopasowany do jego potrzeb.
