Kryteria Rzymskie V to najnowsza aktualizacja jednego z najważniejszych narzędzi diagnostycznych w gastroenterologii, wprowadzająca istotne zmiany w rozpoznawaniu zaburzeń jelitowomózgowych. Nowa klasyfikacja porządkuje jednostki chorobowe, modyfikuje definicje – szczególnie zespołu jelita nadwrażliwego – oraz odchodzi od części dotychczasowej terminologii. Zmiany te mają na celu lepsze dopasowanie diagnostyki do realnych objawów pacjentów i aktualnej wiedzy klinicznej.
Kryteria Rzymskie są powszechnie uznawane za złoty standard diagnozowania zaburzeń interakcji jelitowo-mózgowej. Po raz pierwszy opublikowane zostały w 1994 roku1 i dalej aktualizowane2,3,4:
I minęło kolejne dziesięć lat, by w lutym w czasopiśmie „Gastroenterology” (Impact Factor: 25.7) pojawiła się aktualizacja ram diagnostycznych5 .
Tu od razu nadmienię, że na oficjalny podręcznik musimy poczekać do maja, natomiast już w lutym mogliśmy przeczytać w pigułce oficjalne wnioski, aktualizacje i zmiany w kryteriach.
Zgodnie z nową klasyfikacją, zaburzenia jelitowe zostały podzielone na sześć głównych kategorii, w tym:
Ciekawostką już na samym wstępie jest fakt, że Komitet odchodzi stopniowo od słowa „czynnościowe” i choć termin ten dalej się pojawia (np. przy FDr), to termin „zaparcia czynnościowe” został całkowicie podmieniony na „przewlekłe zaparcie”, a cała publikacja rozpoczyna się zdaniem (po przetłumaczeniu): „Choroby jelit (Bowel Disorders– BDs), wcześniej nazywane czynnościowymi zaburzeniami jelitowymi, to wysoce rozpowszechnione na całym świecie schorzenia”.
Przechodząc do treści i aktualizacji, oczywiście zdecydowanie najdłuższa część została poświęcona tematyce IBS, więc od tego schorzenia zaczniemy.
Kryteria Rzymskie V to najnowsza aktualizacja jednego z najważniejszych narzędzi diagnostycznych w gastroenterologii, wprowadzająca istotne zmiany w rozpoznawaniu zaburzeń jelitowomózgowych. Nowa klasyfikacja porządkuje jednostki chorobowe, modyfikuje definicje – szczególnie zespołu jelita nadwrażliwego – oraz odchodzi od części dotychczasowej terminologii. Zmiany te mają na celu lepsze dopasowanie diagnostyki do realnych objawów pacjentów i aktualnej wiedzy klinicznej.
Pełna treść artykułu, wraz z załącznikami do pobrania, dostępna jest dla prenumeratorów czasopisma, po zalogowaniu się.
Otyłość i niedobór testosteronu tworzą złożony, wzajemnie napędzający się mechanizm, który coraz częściej stanowi wyzwanie kliniczne współczesnej medycyny. Rosnąca skala otyłości na świecie uwidacznia, jak istotne są jej konsekwencje hormonalne, wpływające nie tylko na zdrowie metaboliczne, ale również na funkcje rozrodcze mężczyzn. Zrozumienie tej dwukierunkowej zależności jest kluczowe dla skutecznej profilaktyki i terapii, opartej na kompleksowym podejściu do pacjenta.
Olej rzepakowy od lat zajmuje istotne miejsce w europejskiej diecie, jednak wokół jego wpływu na zdrowie wciąż krąży wiele sprzecznych opinii. Czy rzeczywiście sprzyja stanom zapalnym? Czy nadaje się do smażenia i czy jest wolny od szkodliwych substancji?
Filiżanka kawy czy herbaty to nie tylko rytuał i źródło energii, ale także potencjalne wsparcie dla zdrowia mózgu. Coraz więcej badań wskazuje, że zawarte w tych napojach związki bioaktywne – od kofeiny po polifenole i L-teaninę – mogą sprzyjać lepszym funkcjom poznawczym oraz zmniejszać ryzyko rozwoju demencji. W kontekście starzejącego się społeczeństwa nawet tak proste elementy stylu życia jak wybór napoju mogą mieć znaczenie dla utrzymania sprawności umysłowej na długie lata.
