Dieta bezglutenowa jest podstawą leczenia celiakii, a jej wpływ na funkcję wątroby został dobrze udokumentowany u pacjentów z podwyższoną aktywnością aminotransferaz i współwystępującą celiakią. Coraz częściej analizuje się jednak możliwe związki między glutenem, osią jelito–wątroba a takimi schorzeniami jak MASLD czy autoimmunologiczne choroby wątroby.
Dieta bezglutenowa (gluten-free diet, GFD) stanowi obecnie jedyną znaną skuteczną metodę leczenia celiakii. W ostatnich latach analizowane są możliwe związki pomiędzy glutenem, osią jelito–wątroba a chorobami wątroby, w tym metaboliczną dysfunkcją związaną ze stłuszczeniową chorobą wątroby (MASLD), autoimmunologicznymi chorobami wątroby oraz niewyjaśnionymi zwyżkami aktywności aminotransferaz we krwi. Zwraca się przy tym uwagę na potencjalne znaczenie zwiększonej przesiąkliwości bariery jelitowej, dysbiozy i zaburzeń immunologicznych w relacji pomiędzy ekspozycją na gluten a funkcją wątroby¹.
Jednocześnie należy bardzo wyraźnie oddzielić dowody dotyczące celiakii od hipotez na temat nieceliakalnej nadwrażliwości na gluten (NCGS) oraz od badań nad dietą bezglutenową w chorobach wątroby u osób bez celiakii. Jest to szczególnie istotne z punktu widzenia praktyki dietetycznej, ponieważ obecny stan wiedzy nie uzasadnia traktowania GFD jako uniwersalnej diety hepatoprotekcyjnej.
Dieta bezglutenowa jest podstawą leczenia celiakii, a jej wpływ na funkcję wątroby został dobrze udokumentowany u pacjentów z podwyższoną aktywnością aminotransferaz i współwystępującą celiakią. Coraz częściej analizuje się jednak możliwe związki między glutenem, osią jelito–wątroba a takimi schorzeniami jak MASLD czy autoimmunologiczne choroby wątroby.
Pełna treść artykułu, wraz z załącznikami do pobrania, dostępna jest dla prenumeratorów czasopisma, po zalogowaniu się.
Selen uczestniczy w procesach istotnych dla prawidłowego funkcjonowania mięśnia sercowego i naczyń, m.in. poprzez działanie zależnych od niego selenoprotein. Badania wskazują na związek niedostatecznego zaopatrzenia w ten pierwiastek z wybranymi problemami sercowo-naczyniowymi, jednak wyniki badań interwencyjnych wymagają ostrożnej interpretacji.
W czerwcu 2026 r. światło dzienne ujrzała aktualizacja zaleceń klinicznych dotyczących postępowania u chorych na otyłość. Nowe stanowisko jest dwukrotnie obszerniejsze od swojej poprzedniej edycji opublikowanej w 2024 roku, liczba rozdziałów wzrosła z 16 do 21, a zmiany nie mają charakteru wyłącznie redakcyjnego – dotyczą bowiem takich kwestii, jak sposób rozpoznawania choroby czy definiowania celów terapeutycznych. Poniższy artykuł ma za zadanie w telegraficznym skrócie streścić najważniejsze założenia najnowszych zaleceń oraz zestawić je z rekomendacjami z roku 2024, ze szczególnym uwzględnieniem elementów istotnych w codziennej praktyce klinicznej.
Polskie Towarzystwo Dietetyki opracowało stanowisko naukowe dotyczące żywienia osób z otyłością leczonych agonistami receptora GLP-1 (np. semaglutyd) i podwójnymi agonistami GIP/GLP-1 (tirzepatyd). Dokument zawiera 21 stanowisk i ma jedno przesłanie: lek zmniejsza apetyt, ale nie dba o jakość tego, co pacjent je – to zadanie dietetyka.
