Maślan, będący metabolitem bakterii jelitowych, odgrywa istotną rolę w utrzymaniu integralności bariery jelitowej oraz regulacji procesów metabolicznych i immunologicznych. U osób z cukrzycą typu 2 obserwuje się m.in. zmiany w składzie mikrobioty jelitowej, w tym mniejszą liczebność bakterii zdolnych do jego produkcji. Coraz więcej danych wskazuje, że suplementacja maślanem sodu może korzystnie wpływać zarówno na objawy ze strony przewodu pokarmowego, jak i wybrane parametry gospodarki węglowodanowej oraz masy ciała.
Kwas masłowy jest krótkołańcuchowym kwasem tłuszczowym (SCFA) wytwarzanym w jelicie grubym w wyniku beztlenowej fermentacji niewchłoniętych węglowodanów przez bakterie, w tym Clostridioides spp., Eubacterium spp. i Roseburia spp. Do grupy niewchłanialnych węglowodanów należą nierozpuszczalne frakcje błonnika pokarmowego, skrobia oporna i inulina.
W wielu badaniach wykazano, że kwas masłowy wywiera zróżnicowane korzyści na zdrowie. W jelicie grubym maślan jest preferowanym substratem energetycznym dla kolonocytów, sprzyja regeneracji nabłonka, podtrzymując integralność bariery jelitowej. Odpowiednia dostępność maślanu wzmacnia białka połączeń ścisłych, promuje produkcję mucyny poprzez stymulację komórek kubkowych i indukuje wydzielanie interleukiny-18, która wspiera naprawę i obronę nabłonka jelitowego².
Maślan, będący metabolitem bakterii jelitowych, odgrywa istotną rolę w utrzymaniu integralności bariery jelitowej oraz regulacji procesów metabolicznych i immunologicznych. U osób z cukrzycą typu 2 obserwuje się m.in. zmiany w składzie mikrobioty jelitowej, w tym mniejszą liczebność bakterii zdolnych do jego produkcji. Coraz więcej danych wskazuje, że suplementacja maślanem sodu może korzystnie wpływać zarówno na objawy ze strony przewodu pokarmowego, jak i wybrane parametry gospodarki węglowodanowej oraz masy ciała.
dr n. med. i n. o zdr. Szymon Suwała
W czerwcu 2026 r. światło dzienne ujrzała aktualizacja zaleceń klinicznych dotyczących postępowania u chorych na otyłość. Nowe stanowisko jest dwukrotnie obszerniejsze od swojej poprzedniej edycji opublikowanej w 2024 roku, liczba rozdziałów wzrosła z 16 do 21, a zmiany nie mają charakteru wyłącznie redakcyjnego – dotyczą bowiem takich kwestii, jak sposób rozpoznawania choroby czy definiowania celów terapeutycznych. Poniższy artykuł ma za zadanie w telegraficznym skrócie streścić najważniejsze założenia najnowszych zaleceń oraz zestawić je z rekomendacjami z roku 2024, ze szczególnym uwzględnieniem elementów istotnych w codziennej praktyce klinicznej.
czytaj dalej
dr n. med. i n. o zdr. Małgorzata Słoma-Krześlak
Polskie Towarzystwo Dietetyki opracowało stanowisko naukowe dotyczące żywienia osób z otyłością leczonych agonistami receptora GLP-1 (np. semaglutyd) i podwójnymi agonistami GIP/GLP-1 (tirzepatyd). Dokument zawiera 21 stanowisk i ma jedno przesłanie: lek zmniejsza apetyt, ale nie dba o jakość tego, co pacjent je – to zadanie dietetyka.
czytaj dalej
mgr Kinga Skoracka
We wrześniu 2026 roku opublikowano pierwsze polskie wytyczne dotyczące diagnostyki, leczenia i monitorowania celiakii u dorosłych. Dokument porządkuje najważniejsze zasady postępowania z pacjentem, uwzględniając m.in. aktualne europejskie standardy ESsCD oraz znaczenie kompleksowej opieki dietetycznej.
czytaj dalej
