Posłuchaj wersji audio artykułu
Ciągłe monitorowanie glikemii (continuous glucose monitoring, CGM) to technologia umożliwiająca niemal nieprzerwany pomiar stężenia glukozy w płynie śródmiąższowym (tkankowym). Sensor umieszczany podskórnie dokonuje pomiarów co kilka minut, dzięki czemu możliwe jest śledzenie dobowych poziomów glikemii oraz reakcji glikemicznej organizmu w odpowiedzi na posiłki, aktywność fizyczną, stres czy sen. Pierwotnymi wskazaniami do CGM były cukrzyca typu 1, cukrzyca typu 2, hipoglikemia reaktywna oraz cukrzyca ciążowa. Obecnie technika ta jest szeroko stosowania także poza diabetologią, m.in. jako narzędzie do monitorowania stanu zdrowia czy personalizacji dietoterapii.
Monitorowanie stężenia glukozy we krwi w warunkach domowych stało się realne pod koniec lat 70. XX wieku, kiedy do obrotu dopuszczone zostały pierwsze glukometry, umożliwiające samodzielne wykonywanie pomiarów. Pierwszy prototyp przenośnego czujnika CGM został wprowadzony w 1999 roku. Od tego czasu urządzenia te ewoluowały w szybkim tempie. W ostatnich latach kontrolowanie poziomu glukozy we krwi zostało zrewolucjonizowane przez rozwój czujników ciągłego monitorowania glikemii, tj. przenośnych urządzeń o charakterze nieinwazyjnym/minimalnie inwazyjnym, które dokonują pomiarów w sposób niemal ciągły (1–5-minutowy okres pobierania próbek) przez kilka kolejnych dni/tygodni. Obecnie urządzenia CGM zawierają szereg funkcji, które mogą usprawnić podejmowanie decyzji dotyczących działań terapeutycznych, np. spożywania przekąsek w celu zrównoważenia hipoglikemii, jak również przyjmowania leków lub podejmowania ćwiczeń ruchowych w radzeniu sobie z hiperglikemią (Cappon i wsp. 2017).
Ciągłe monitorowanie glikemii (continuous glucose monitoring, CGM) to technologia umożliwiająca niemal nieprzerwany pomiar stężenia glukozy w płynie śródmiąższowym (tkankowym). Sensor umieszczany podskórnie dokonuje pomiarów co kilka minut, dzięki czemu możliwe jest śledzenie dobowych poziomów glikemii oraz reakcji glikemicznej organizmu w odpowiedzi na posiłki, aktywność fizyczną, stres czy sen. Pierwotnymi wskazaniami do CGM były cukrzyca typu 1, cukrzyca typu 2, hipoglikemia reaktywna oraz cukrzyca ciążowa. Obecnie technika ta jest szeroko stosowania także poza diabetologią, m.in. jako narzędzie do monitorowania stanu zdrowia czy personalizacji dietoterapii.
Pełna treść artykułu, wraz z załącznikami do pobrania, dostępna jest dla prenumeratorów czasopisma, po zalogowaniu się.
We wrześniu 2026 roku opublikowano pierwsze polskie wytyczne dotyczące diagnostyki, leczenia i monitorowania celiakii u dorosłych. Dokument porządkuje najważniejsze zasady postępowania z pacjentem, uwzględniając m.in. aktualne europejskie standardy ESsCD oraz znaczenie kompleksowej opieki dietetycznej.
Błonnik pokarmowy jest jednym z kluczowych czynników kształtujących funkcjonowanie mikrobioty jelitowej, dostarczając mikroorganizmom substratów wykorzystywanych w procesach fermentacji. Znaczenie dla zdrowia ma jednak nie tylko jego ilość, lecz także różnorodność, struktura i fermentowalność poszczególnych frakcji. Dostępne dane wskazują, że odpowiednio zróżnicowane źródła błonnika mogą wpływać na aktywność metaboliczną mikrobioty, w tym produkcję krótkołańcuchowych kwasów tłuszczowych oraz integralność bariery jelitowej.
Olej rzepakowy od lat zajmuje ważne miejsce w zaleceniach żywieniowych ze względu na korzystny profil kwasów tłuszczowych i zawartość kwasu α-linolenowego. W artykule przedstawiono najnowsze dane dotyczące możliwej obecności glifosatu w oleju rzepakowym, uwzględniając jego właściwości fizykochemiczne oraz losy tego związku podczas przetwarzania nasion.
