Część 2: Zastosowanie kliniczne i bezpieczeństwo Adaptogeny podbijają rynek suplementów, obiecując odporność na stres i poprawę wydolności organizmu. W drugiej części artykułu przyglądamy się, co nauka rzeczywiście mówi o ich skuteczności i bezpieczeństwie w praktyce klinicznej. To przewodnik dla tych, którzy chcą wprowadzać te „fitoterapeutyki” świadomie, unikając ryzyka interakcji z lekami.

Część 1: Charakterystyka i mechanizmy działania
Przewlekły stres i towarzyszące mu zaburzenia równowagi oksydacyjnej stanowią istotne czynniki ryzyka rozwoju chorób metabolicznych, w tym otyłości i cukrzycy typu 2. Coraz większe zainteresowanie budzą adaptogeny – naturalne substancje roślinne, które poprzez regulację osi podwzgórze– przysadka–nadnercza oraz działanie antyoksydacyjne mogą wspierać organizm w adaptacji do stresu i przywracaniu homeostazy.

Zaburzenia motoryki przewodu pokarmowego to wyzwanie terapeutyczne, w którym leki prokinetyczne odgrywają coraz istotniejszą rolę. Dzięki złożonym mechanizmom działania i udokumentowanej skuteczności znajdują zastosowanie nie tylko w leczeniu gastroparezy, ale również jako wsparcie w terapii GERD i dyspepsji czynnościowej.

Antykoncepcja hormonalna to jedna z najczęściej wybieranych metod zapobiegania ciąży. Pomimo iż metoda ta ceniona jest za swoją wysoką skuteczność, niejednokrotnie budzi kontrowersje szczególnie w środowiskach specjalistów dbających o prawidłową masę ciała swoich pacjentów. Czy dowody naukowe potwierdzają wpływ antykoncepcji hormonalnej na masę ciała?

Fitoterapia może być elementem wspomagającym, uzupełniającym leczenie, jednak nie powinna go zastępować. Należy również pamiętać o możliwości wystąpienia interakcji, rekomendując niemal każdy surowiec zielarski, szczególnie jeśli pacjent przyjmuje więcej niż 3 leki na stałe. 

Istnieje dość istotna grupa leków, która w sposób znaczący wpływa na zmianę masy ciała u pacjentów leczonych przeciwdepresyjnie. Priorytetem powinno być zatem ścisłe monitorowanie zmian masy ciała podczas leczenia zaburzeń nastroju. Konieczne staje się więc opracowanie wytycznych stosowania leków przeciwdepresyjnych z uwzględnieniem ich zmian w zakresie masy ciała (…)

Podstawą leczenia otyłości powinna być zawsze terapia żywieniowa połączona ze zwiększeniem aktywności fizycznej. Natomiast w niektórych sytuacjach klinicznych konieczne jest włączenie leczenia farmakologicznego bądź operacyjnego² . Jednakże każdy lek niewłaściwie stosowany zagraża życiu i zdrowiu, a każda terapia obarczona jest możliwością wystąpienia działań niepożądanych, które mogą nawet doprowadzić do konieczności przerwania leczenia.